Uncategorized

deszcze i burze

01-20-DSC_0541

Zwieszam głos, wstrzymuję oddech, czuję narastający ucisk w klatce piersiowej. Przymykam powieki i wypuszczam powietrze nosem próbując się uspokoić. Tym razem wygrywam. Nie wybucham, zagryzam wargi, biorę głębszy oddech. Tak łatwo ulegam emocjom, często tego żałując. Nie mogę być więźniem własnych słabości. Wykonuję więc cholernie trudną pracę nad sobą. Ta plama na bieżniku – zapiorę w dwie minuty i po sprawie, a Jej oczy zapłakane błyszczeć będą długo, dźwięk mojego krzyku w pamięci odtworzy jeszcze razy kilka, ze strachem podnosząc łyżkę, z trudnością kontrolując drżenie rąk. Nie takie wspomnienia chcę w Niej budować. Kolejny cichy dzień, kiedy serce aż wyrywa się by podejść , przytulić, zadzwonić w ciągu dnia zapytać „Jak Ci mija dzień Kochanie”. Tym czasem od ścian odbija się echo kłótni o nic. A za język nie zdążyłam się ugryźć. Głupio brnę w zaparte i potęguję swój gniew. Dzień taki ciężki i nie ma z kim podzielić się wiadomościami z przedszkola. Kawa oddzielnie wypita, nie smakowała mi zupełnie. Odpuszczam. Przepraszam. A gdy mnie obejmuje to jakby ciężki łańcuch z serca zdjął. Przepraszam i cieszę się, że mogę to zrobić. Nie jest za późno i tego się trzymam. Bo nie będę pamiętała dlaczego uparcie przeprosić nie chciałam, kiedy będzie za późno. A wtedy każda sekunda cichych dni tęsknotą i żalem ciążyć będzie. Tych sekund niewiele, ale wystarczająco, by wziąć głęboki oddech i wstrzymać się. Bo ten krzyk i kłótnie nie pomagają mi wcale. Nie jest lżej, bo nie potrafię potem pełnego oddechu wziąć.

„Mamuś kocham Cię.”

Odwracam się, patrzą na mnie oczy błyszczące.

Moje spełnione marzenie na wyciągnięcie ręki.

Mam tych, dla których warto dbać o każdy dobry dzień. I wysilić się na uśmiech, kiedy wcale lekko nie jest. Tak naprawdę niczego mi w życiu nie brakuje. Pozostaje mi tylko wewnętrzna walka z własnymi humorami.

02-26-DSC_0547 03-29-DSC_0550 04-31-DSC_0553 05-32-DSC_0554 06-34-DSC_0556 07-35-DSC_0557 08-37-DSC_0559 09-38-DSC_0560 10-40-DSC_0562 11-43-DSC_0565 13-46-DSC_0568

11 thoughts on “deszcze i burze

    1. nie mam pojęcia kiedy tak urosła! A o wydorośleniu to już w ogóle! Bardzo jej spieszno do dorosłego życia niestety i naprawdę co raz bardziej dostrzegam, jak bardzo trzeba doceniać każdy dzień. Bo to już nie jest moja dzidzia, a czasem bym jeszcze taką chciała… :(
      Dziękuję Ci Paula! Jesteś moim najukochańszym gościem tutaj <3 – oczywiście zaraz po moim mężu ;P

  1. też tak czasami mam, czasami niestety przegrywam sama ze sobą ;/ ale potem przepraszam. Bardzo lubię tu zaglądać ;-) a to jak napisałaś o wewnętrznych wojnach – po prostu świetnie. Mam takie małe pytanko skąd Mała ma bluzę? świetna jest. Dzieci zdecydowanie za szybko rosną jak patrzę na moją córkę to też zauważam że to nie jest już moja mała dzidzia.

    1. dokładnie, dzieci rosną niesamowicie szybko. Ja jestem codziennie zdziwiona umykaniem czasu, dorastaniem córki, jej nowymi umiejętnościami…
      pozdrawiam serdecznie! :)
      p.s. bluza z kukukid.com

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s